Ватандӯстӣ танҳо калима нест, балки эҳсоси амиқи дил, садои виҷдон ва рисолати ҳар як инсон мебошад. Ватан барои ҳар шахс макони муқаддас, сарчашмаи ҳувият, забон, фарҳанг ва таърихи ӯст. Муҳаббат ба Ватан аз муҳаббат ба модар оғоз меёбад - он эҳсосест, ки инсонро ба ҳифзи арзишҳо, эҳтироми анъанаҳо ва хизмат ба ҷомеа ҳидоят мекунад.

Ватандӯстӣ дар сухан маҳдуд намешавад. Он пеш аз ҳама дар амал зоҳир мегардад: дар меҳнати содиқона, дар муносибати масъулона ба вазифа, дар ҳифзи сулҳу ваҳдат, дар эҳтироми қонун ва дар ғамхорӣ нисбат ба пешрафти кишвар. Шахси ватандӯст медонад, ки ободии Ватан аз рафтору саҳми ҳар як шаҳрванд вобаста аст.

Муҳаббат ба Ватан маънои эҳтиром ба забон, фарҳанг ва мероси миллӣ дорад. Миллате, ки арзишҳои худро ҳифз мекунад, поянда мемонад. Ҷавонон, ки нерӯи созанда ва умеди фардо ҳастанд, бояд бо ҳисси баланди ватандӯстӣ тарбия ёбанд. Зеро маҳз онҳо ояндаи давлат, рушди илм, иқтисод ва фарҳангро муайян месозанд.

Ватандӯстӣ ҳамзамон маънои масъулиятро дорад. Масъулият барои ҳифзи оромӣ, барои ободии диёр, барои обрӯи миллат. Ҳар амали нек, ҳар дастоварди илмӣ, ҳар пешрафти касбӣ - ин ҳама шакли хизмат ба Ватан аст.

Ватан ба фарзандони худ ниёз дорад - ба донишманд, ба кордон, ба инсонҳои боинсоф ва фидокор. Ҳар кас метавонад бо роҳи худ ватандӯст бошад: бо дониш, бо меҳнат, бо ахлоқи нек ва бо садоқат.

Ҷавонон нерӯи фаъол, такягоҳи ҷомеа ва ояндаи боэътимоди Ватан ба ҳисоб мераванд. Дар ҳар давру замон маҳз ҷавонон, махсусан ҷавонписарон, дар таъмини субот, амният ва ҳифзи арзишҳои миллӣ нақши муҳим мебозанд. Аз ин рӯ, ташаккули дарки дурусти масъулият, эҳсоси ифтихор ва муносибати ҷиддӣ ба масъалаҳои амният барои онҳо аҳамияти хос дорад.

Амният пояи асосии рушди давлат ва зиндагии осоиштаи ҷомеа мебошад. Бе амният на иқтисод рушд мекунад, на илму маориф пеш меравад ва на ҷомеа устувор мемонад. Ҷавонон бояд дарк намоянд, ки оромӣ ва суботе, ки имрӯз ҷомеа аз он баҳра мебарад, натиҷаи заҳмат, ҳушёрӣ ва масъулияти шаҳрвандон аст. Амният арзише нест, ки худ ба худ ҳифз гардад - он омодагӣ, ирода ва мавқеи фаъолро талаб мекунад.

Ҳифзи Ватан танҳо вазифаи сохторҳои давлатӣ нест. Ин масъулияти умумии шаҳрвандон аст. Барои ҷавонон ин масъулият хусусияти вижа дорад, зеро онҳо ҳамчун нерӯи фаъол, ҷисман ва равонӣ омода, метавонанд дар таҳкими амният саҳми бештар гузоранд. Дарки ин масъулият нишонаи камолоти шаҳрвандӣ ва худшиносии миллӣ мебошад.

Муҳим аст, ки хизмат ба Ватан ҳамчун имконияти рушд фаҳмида шавад. Хизмат танҳо иҷрои уҳда нест - он мактаби ҳаёт мебошад. Дар ин раванд ҷавонон интизом, сабр, устуворӣ, масъулият ва қобилияти қабули қарорҳоро меомӯзанд. Ин сифатҳо на танҳо дар муҳити хизмат, балки дар тамоми фаъолияти касбӣ ва зиндагии шахсӣ аҳамияти бузург доранд.

Аз ин рӯ Ватандӯстӣ ва хизмат ба Ватан ин эҳсоси ифтихор аз сарзамин, аз мардум ва аз таърих аст. Он нерӯест, ки миллатро муттаҳид мекунад, ҷомеаро устувор месозад ва давлатро ба сӯи пешрафт мебарад.

Муҳаббат ба Ватан - ин муҳаббат ба оянда аст.

Савринисо Исмоилова

устоди Донишкадаи политехникии Донишгоҳи техникии Тоҷикистон

ба номи академик М.С.Осимӣ дар шаҳри Хуҷанд