Истиқлолияти давлатӣ бузургтарин дастоварди таърихии халқи тоҷик дар охири асри ХХ ба шумор меравад. Ин неъмати муқаддас натиҷаи муборизаҳои тӯлонӣ, талошҳои сиёсӣ ва иродаи қавии миллат мебошад. Аммо истиқлолият танҳо ба даст оварда намешавад – онро бояд ҳифз кард, таҳким бахшид ва барои наслҳои оянда мерос гузошт. Дар ин раванд Артиши миллӣ ҳамчун пояи устувори соҳибистиқлолият ва кафили амнияти давлат нақши сарнавиштсоз мебозад.

Таъсиси Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон 23 феврали соли 1993 дар шароити бисёр мураккаби сиёсиву иҷтимоӣ сурат гирифт. Давлати навтаъсис ба неруе ниёз дошт, ки сохти конститутсиониро ҳифз намояд, суботу оромиро таъмин созад ва марзу буми Ватанро аз ҳар гуна таҳдид эмин дорад. Артиши миллӣ маҳз дар чунин шароит ташаккул ёфта, тадриҷан ба як ниҳоди муҳими давлатдорӣ табдил гардид.

Яке аз вазифаҳои асосии Артиши миллӣ ҳифзи тамомияти арзии кишвар мебошад. Тоҷикистон ҳамчун давлати мустақил дорои сарҳадҳои муайян мебошад ва муҳофизати онҳо масъулияти муқаддаси ҳар як сарбозу афсар ба шумор меравад. Дар ҷаҳони муосир, ки хатарҳо шаклҳои нав касб мекунанд – терроризм, экстремизм, гардиши ғайриқонунии маводи мухаддир, ҷиноятҳои фаромиллӣ – нақши Қувваҳои Мусаллаҳ боз ҳам муҳимтар мегардад. Артиши миллӣ бо омодагии ҷангӣ ва таҷрибаи касбӣ қодир аст ба чунин таҳдидҳо посухи сазовор диҳад.

Илова бар ин, Артиши миллӣ на танҳо сохтори ҳарбӣ, балки мактаби бузурги тарбияи ватандӯстӣ мебошад. Хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ барои ҷавонон рамзи садоқат ба Ватан ва эҳсоси масъулият аст. Дар муҳити ҳарбӣ ҷавонон рӯҳияи интизом, шуҷоат, ҳамдигарфаҳмӣ ва эҳтиром ба арзишҳои миллӣ ва давлатиро меомӯзанд. Ин раванд ба ташаккули шахсияти комил ва шаҳрвандони фаъол мусоидат мекунад.

Дар солҳои Истиқлолият давлат ба рушди Қувваҳои Мусаллаҳ таваҷҷуҳи махсус зоҳир менамояд. Бунёди қисмҳои ҳарбии нав, таъмини техникаву таҷҳизоти муосир, баланд бардоштани сатҳи тахассуси кадрҳои ҳарбӣ ва таҳкими заминаи моддию техникӣ аз ҷумлаи тадбирҳое мебошанд, ки барои тақвияти иқтидори мудофиавии кишвар амалӣ мегарданд. Машқҳои муштараки ҳарбӣ ва ҳамкориҳои байналмилалӣ низ барои такмили таҷрибаи касбӣ ва баланд бардоштани сатҳи омодагӣ аҳамияти калон доранд.

Нақши Артиши миллӣ дар таҳкими ваҳдати миллӣ низ назаррас мебошад. Сарбозон аз тамоми минтақаҳои кишвар дар як сафи ягона ҷамъ омада, барои ҳадафи муштарак – ҳифзи Ватан хизмат мекунанд. Ин ягонагӣ рамзи якпорчагии давлат ва суботи ҷомеа мебошад. Артиши миллӣ ҳамчун ниҳоди муттаҳидкунанда эҳсоси ифтихори миллӣ ва худшиносии шаҳрвандонро тақвият мебахшад.

Имрӯз ҷавонони тоҷик бояд дарк намоянд, ки ҳифзи Истиқлолият танҳо вазифаи ҳарбиён нест. Ҳар як шаҳрванди кишвар бояд бо меҳнати ҳалол, донишандӯзӣ ва эҳтиром ба қонун дар таҳкими давлат саҳм гузорад. Аммо сипари асосии Ватан – Артиши миллӣ мебошад, ки шабонарӯз дар ҳифзи сулҳу оромӣ қарор дорад.

Хулоса, метавон бо итминон гуфт, ки Артиши миллӣ пояи устувори соҳибистиқлолияти Ҷумҳурии Тоҷикистон аст. Бе артиши неруманд ва омодаи дифоъ, истиқлолият зери хатар қарор мегирад. Аз ин рӯ, дастгирии Қувваҳои Мусаллаҳ, эҳтиром ба хизматчиёни ҳарбӣ ва тарбияи ҷавонон дар рӯҳияи ватандӯстӣ вазифаи муқаддаси ҷомеа мебошад. Танҳо дар сурати доштани артиши қавӣ ва миллати муттаҳид метавон Истиқлолиятро ҳифз намуда, роҳи рушди устувори давлатро таъмин кард.

Аъзамҷон Ҳакимов омӯзгори калони ДПДТТ

ба номи академик М.Осимӣ дар шаҳри Хуҷанд