Истиқлолияти давлат ин муҳимтарин ва волотарин дастоварди миллат аст. Зеро ин омилҳо ба барҷастатарин нишону далели ҳастии давлату мамлакат ба ҳисоб меравад. Тамоми халқҳою кишварҳои олам пайваста баҳри соҳибистиқлол будану озодии комил доштан, мубориза бурдаанд. Халқи миллати тоҷик низ тӯлони зиёд орзуи халқу миллату давлати мустақил шуданро доштанд, ки он барои миллати мо 9-уми сентябри соли 1991 муяссар гашт. Ин мустақилият волотарин дастовард баҳри рушд ва пешравии миллати тоҷик буда, он чун сарнавишти таърихи навини тоҷикон ба ҳисоб меравад.

Имрӯз дар мамалакати азизамон маҳз тавассути Истиқлолияти давлатӣ сулҳу субот, осоиштагӣ пойдор буда, он сол аз сол ҳам аз ҷиҳати иқтисодӣ ва ҳам аз самти иҷтимоӣ тараққӣ дорад. Мардуми он шукрона бо дили пуру хотири ҷамъ сӯи коргоҳҳо ва дабистону донишгоҳҳо бо шукру ифтихор мешитобанд. Шаҳру деҳотҳои он зебову манзароҳояш ба чашм гуворо мебошанд, ки рӯз аз рӯз онҳо бунёду обод гашта, мунтаззам инкишоф ёфта истодаанд. Дар ҳар як хонадони мамлакт хушбахтию осоиштагӣ пойдор аст, ки ин беҳтарин ганҷ дар ин дунё ба шумор меравад. Аммо сад афсус имрӯзҳо байни мардум ифротгароне мавҷуданд, ки онҳо барои аз байн будани сулҳу ободӣ ва зиндагии осоиштаву ободона. фикру ғояҳои мардумро дигаргун месозанд.

Мутаасифона бархе хоинони миллат ба роҳи фиреб ҷавонони камсавод, бекор, муҳоҷирони меҳнатӣ, заифирода ва дорои маърифати пасти диниву дунявӣ доштаро истифода бурда, фикру ақидаҳои онҳоо дигаргун менамоянд ва онҳоро ба гумроҳӣ ва хиёнаткорӣ мебаранд, ки ин рафтор ва амалӣ хиёнатпешаашон нисбати Давлату Ҳукумат арзёбӣ мегардад.

Мақсади асосии ин гуруҳи ифротга аз байн бурадани давлат ва барпо намудани сохтори сиёсии динии асримиёнагӣ мебошад. Онҳо истифода аз сомонаҳои ғайрирасмии гуногун табиати идрокии шахсиятро дигаргун намуда, онҳоро ба ҳама гуна амалиётҳои номатлуб маҷбур менамоянд.

Дар натиҷа ин амалиётҳо аввал ба худи шахсият, минбаъд ба оила ва давлат монеаҳои гуногунро ба миён меоранд. Аз ин лиҳоз ҳар як шахс ба ягон сухан ва рафторҳои ифротгарии ин гуна ашхос бовар накунанд. Зеро имрӯз ҳар як мардуми халқи тоҷик бояд шукр гузор бошад, ки дар чунин давлати осоиштаву самт ба тарақӣ карда истода, зиндагӣ умр ба сар мебарад. Дар он сарзамине зиндагӣ дорад, ки таърих ва фарҳанги куҳан дорад, миллати бузургу маданияти маънавию дунявии баландро дорад.

Бояд ба қадри ҳар як қаҳрамонии халқу миллати худ ва ба қадри оби поку нони гарму меваҳои боллазати он бирасад. Зеро имрӯз мо дар давлати биҳиштосо зиндагӣ дорем, ки он сол аз сол тараққӣ карда истодааст. Инчунин бояд аз ёд набарорем, ки дар оғози даврони соҳибистиқлолӣ Тоҷикистони азизамонро маҳз ҳамин гуна гурӯҳҳои тундгаро, бадхоҳони миллат ба гирдобаи низоъҳои дохилӣ ва мусалаҳҳона кашиданд, ки ба ин амали бемайлонаи ин равияҳо беш аз 200 ҳазор одамони бегуноҳ ба ҳалокат расиданд. Зиндагии мардум вазнин гашта, тараққиёти мамлакати азизамон суст гашт.

Инчунин бояд дар ёд дошт, ки миллати тоҷик аз нигоҳи таърих чун миллати сулҳхоҳ ва фарҳангӣ шинохта мешавад, ки фарҳанг ва таърихи бойро сазовар аст. Бинобар он ин фарҳанг ва таърихи нажодии миллатро аз чунин суханҳои бардуруғи нохолифон зери замин нагардонем. Барои баланд намудани сатҳи фарҳанг ва маданияти худ бо илму ахлоқҳои ҳамидаи худ саҳмгузор бошем. Зеро тамоми ин фазои сулҳу осоиштаии давлатам ифтихор аст.

Мо бояд барои ободӣ, бунёдкорӣ ва пешравии илму маданият саҳми арзандаи худро гузорем. Бо меҳнат, маданият, муҳаббат, садоқат, ахлоқу одоби шоиста, риояи посдории қонунҳои кишвар, илму дониш ва касбу ҳунари худ тамоми соҳаҳои мамлкати азизамонро рушд намоем. Ба ягон суханҳои нохушу душманона аҳамият надиҳем, равияҳои нодурусти онро фош диҳем. Зеро ҷанг ин бадбахтиву сулҳу субот ин хушбахтии ҳаёт аст . Аз лиҳоз ҳар яки мо бояд ба қадри неъматҳои беназир – сулҳу ваҳдати миллӣ бирасем ва ҳикмати бузургон, шукргузор буданро ҳамчун шиор қабул намоем. Барои он ки давлати азизи мо ҳуқуқи ҳар яки моро ҳимоя мекунад.

Ватан, ишқи ту ифтихорам,

Ватан, дар раҳат ҷоннисорам.

Ватан, хоки покат биҳиштам,

Ватан, гулханат лолазорам.

Ба ман, ҳар куҷое, ки бошам,

Туӣ ҷонфизо, эй диёрам.

Ватан, ошиқам бар шукӯҳат,

Беҳ аз дур бувад санги кӯҳат.

Зи ту ҳамчу гул бишкуфад дил,

Агар дар хазон ё баҳорам.

Ватан, ишқи ту ифтихорам,

Ватан, дар раҳат ҷоннисорам.

Насиба Акбарова,

устоди ДПДТТ ба номи академик М.С.Осимӣ дар шаҳри Хуҷанд