Зан – модар, фариштаи рӯйи замин ва олиҳаи нури ҳаёти ҳар як инсон аст, зеро маҳз меҳрубонӣ ва ғамхориҳои ин хуршеди ҷаҳонтоб аст, ки ҳаёти мо гарму рангоранг мегузарад. Домони модар биҳиштеро мемонад, ки дар он фарзанд солиму боақлу заковат ба воя мерасад. Агар заҳматҳои модари бузург ва олимартаба намебуд, зиндагонии мо ҳатто як лаҳза ҳам пеш намерафт, маҳз ба ҳамин хотир рӯз то рӯз дар баланд бардоштани мавқеъи занону бонувон дар кившар бо ибтикори Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат Президенти кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон тадбирҳои зарурӣ роҳандозӣ мегардад.

Ба нураш гарчи ин хуршеди ховар,

Фаро гирад ҷаҳонеро саросар.

Намегардад ва лекин он баробар,

Ба ин пурқуввати бо меҳри модар.

Модар муқаддастарин ва азизтарин шахс дар зиндагии ҳар инсон аст. Ӯ нахустин мураббӣ, роҳнамо ва паноҳи фарзанд мебошад. Аз лаҳзаи ба дунё омадани фарзанд модар бо муҳаббати беандоза ва ғамхории бемисл ӯро ба воя мерасонад. Аз ҳамин ҷост ки модарро таҷассумгари покиву нексириштӣ ва бузургӣ меноманд.

Модар бо рафтору гуфтори намунавӣ ба фарзанд дарси одоб, инсондӯстӣ ва меҳрубонӣ меомӯзонад. Ӯ ҳамеша мекӯшад, ки фарзандаш шахси босавод, боахлоқ ва соҳибэҳтиром ба воя расида, барои ҷомеа хизмати шоён намояд. Ҳар сухани модар саршор аз панду андарз ва ҳар амали ӯ ибрате барои фарзанд аст. Дар фарҳанги тоҷикон мақоми модар хеле баланд аст.

Пешвои миллат ҳамеша зимни суханрониҳои худ аз қадру қиммати модарони бузург ва занону бонувони миллатамон изҳор намуда, таъкид менамоянд, ки эҳтироми модар ва зан – пояи асосии ҷомеаи солим мебошад. Ин гуфтаҳо бори дигар арзиши волои модарро дар ҷомеа нишон медиҳанд.

Модар барои фарзанд ба хотири хушбахтии ӯ аз ҳама чиз гузарад мекунад. Шабҳои бедорхобӣ, заҳматҳои пайдарпай ва дуоҳои самимии ӯ нишонаи муҳаббати беандоза нисбат ба фарзанд аст. Муҳаббати модар мисли чашмаи мусаффоест ки ҳаргиз хушк намешавад. Ин муҳаббат ба фарзанд нерӯ мебахшад, то дар зиндагӣ ба қуллаҳои баланд расад.

Модар чароғи хонадон ва рамзи равшании зиндагонии босаодат ва гармии ошён аст. Қадри модарро бояд ҳамеша гиромӣ дорем, заҳматҳояшро арҷ гузорем ва хизмати фарзандонаи худро ҳеҷ гоҳ дареғ надорем, зеро заҳмати ду олам ҳатто ба ранҷи якшабае, ки модар кашидааст, баробар шуда наметавонад.

Фарзона Низомитдинова

Устоди ДПДТТ ба номи

академик М.С.Осимӣ дар

шаҳри Хуҷанд