Оре, дар заминаи ин сухан шоири шаҳир қаҳрамон, сарояндаи сулҳу дӯстӣ, вассофи меҳнат Турсунзодаро ёдовар шудан ҷоиз аст. Ҷонфидои меҳнатдӯстиву ватанпарасти буд- устод Турсунзода. Дар эҷодиёти ин шоири бузург ҷашни бузурги таърихӣ- Рӯзи якдилии меҳнаткашонро ёдовар шудан айни муддаост. Ба гуфтаи Бозор Собир:

.. Ҳар куҷое буд Турсунзода Мирзо халқ буд,

Ҳар куҷое халқ буд Мирзои Турсунзода буд...

Маҳз зодрӯзи ин шоири зиндаёд дар ҳамин моҳ дуруст омадааст, яъне санаи 2-юми май. Якуми май дар замони пешин бо номҳои “Иди меҳнаткашон” ва “Рӯзи байналмилалии якдилии меҳнаткашон” машҳур шуда дар 142 мамлакатҳои рӯйи ҷаҳон ҷашн гирифта мешуд, аз соли 1886 инҷониб роҳпаймоиҳо доир мешуд. Аз тарафи ташкилотҳои сотсиалистӣ, коммунистӣ ва анархистии ИМА дар ин рӯз намоиши Қувваҳои мусаллаҳи ИҶШС ва раҳпаймоиҳои коллективҳои меҳнатӣ баргузор мегардид.

Санаи 1-уми майи соли 1886 аз тарафи ташкилотҳои сотсиалистӣ, коммунистӣ ва анархистии ИМА ва Канада дар шаҳри Чикаго якчанд намоишҳои меҳнаткашонро ташкил намуданд. Дар арафаи хотимаёбии намоиш ҷанҷол бархоста, қисми зиёди коргарон кушта ва захмӣ гардиданд. Ба хотираи қатлшудагон Конгресси интернатсионали II моҳи июли соли 1889 дар Париж “Рӯзи якдилии меҳнаткашон” эълон намуда, пешниҳод намудааст, ки дар ҳамин рӯз намоишҳои оммавиашонро бо талаботҳои иҷтимоиашон дар мамлакатҳояшон гузаронанд.

Меҳнатдӯстӣ нишонаи ватанпарастист. Софдилона меҳнат кардан ва ба боварии халқ сазовор шуданро шоир ба қалам овардааст:

Касе к-ӯ боварии халқро арзанда мегардад,

Ба ҳар кас дӯстрӯ ҳар хонаро зебанда мегардад.

“Меҳат шараф аст”, чунки инсонро обутоб мебахшад. Боигариву сарват ва ободӣ низ аз меҳнат сарчашма мегирад.

Имрӯзҳо дар ҷараёни суханрониҳои Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ин нуқтаи назар, яъне меҳнатдӯст будан ишора мегардад. Борҳо таъкид менамоянд ва халқи тоҷикро талаб менамоянд, ки бештар дар замин бо дилгармӣ ва якдиливу ягонагӣ меҳнат намоянд, чунки ояндаи Ватани азиз дурахшон бошад. Ба ин маъни Турсунзода фармудааст:

Мамлакат аз ҳиммати меҳнаткашон гул мекунад...

Воситов Равшан, устоди ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд

 

 

Ҳоло Тоҷикистони азизи мо дар фазои сулҳу субот ва Ваҳдати миллӣ ба сӯи фардои боз ҳам ободу осуда қадамҳои устувор мегузорад. Нақшаву барномаҳои қабулгардидаи маҳбуби мо доир ба рушди миллӣ, ки имрӯзу фардои миллату давлатро ба ҳам пайванд медиҳанд, бо заҳмати аҳлонаву созандаи мардуми Тоҷикистон пайгирона амалӣ шуда истодаанд. Қобили зикр аст, ки сокинони мамлакат, хусусан ба хотири истиқболи арзандаи Ҷашни муқаддасу бузурги миллиамон-сисолагии Истиқлоли давлатӣ, содиқонаву софдилона заҳмат кашиданд ва ба натиҷаҳои назаррас мушарраф гардиданд.

Ба таъкиди Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти  мамлакат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон «тамоми мардуми кишвар, махсусан ҷавонон бояд ҳамеша дар хотир дошта бошанд, ки ваҳдати миллӣ баробари истиқлолият арзиши муқаддасу бебаҳои ҷомеаи мо ба ҳисоб меравад ва пешрафти ҳамаҷонибаи тамоми соҳаҳои ҳаёти ҷомеа, беҳтар шудани сатҳу сифати зиндагии мардум, ободии Ватан ва ояндаи давлати соҳибистиқлол ва давлатдории миллиамон бевосита ба ваҳдату ягонагии халқи Тоҷикистон ва сулҳу субот вобаста мебошад».

Дар ҳақиқат, сулҳу ваҳдат ва таҳаммулпазирӣ дар табиату хислати мардуми тоҷик ба арзишҳои  муқаддасе табдил ёфта, дар ташаккули  ахлоқу зиндагии маънавии ҷомеаи имрўзаи мо қадру қиммати баланд пайдо кардааст.

Соли 2022 дар Ватани азизамон ҷашнҳои 30 – солагии Иҷлосияи XVI-уми Шўрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва 25-солагии Ваҳдати миллиро ботантана таҷлил хоҳад шуд.

Гарчанде 30-сол дар назди таърих начандон муддатест, дар ин фурсат дар назди миллати ҷафокашидаи тоҷик оид ба сарҷамъ намудани беш аз як миллион фирориён, қабули Конститутсия, рамзҳои давлатӣ ва дар роҳи бунёди давлати ҳуқуқбунёд, демократӣ ва дунявӣ беҳдошти вазъи иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва сиёсии мамлакат корҳои назаррасро ба анҷом расонид.

Вале, новобаста ба ин дар ҷомеа ҳастанд афроди гумроҳзада, ки дастовардҳои кишварро нодида мегиранд. Худбохтагону нохудогоҳон, лошахӯрони хориҷиҳо ва душманони миллату меҳани тоҷик, ки бо суханони бемантиқонаю беасосу пӯч ҳамеша бар сари мардуми мо, тоҷикони тоҷдор санги маломат мезананду бо ҳар роҳу воситаҳои шум иттилооти бардурӯғ ва сафасатаҳо номуайян паҳн карда, худро мӯсичаи бегуноҳ нишон медиҳанд. Лекин онҳо худ намедонанд, ки шағоле ҳастану лошахурӣ хориҷиҳо мебошанд. Онҳо ҳамон душманоне ҳастанд, ки ба ҷуз наҳсию касофат ва бадбахтию хушунат чизи дигаре ба миллату меҳан наовардаанд. Онҳо ба монанди ҷуғзе ҳастанд, ки аз пайи вайронакориҳо ҳастанд ва мақсади онҳо танҳо ғорат ва нест кардани давлату миллат аст. Имрӯз ин хоинон шаъну шарафи дар арсаи байналхалқӣ ба даст овардаи мамлакатро бо андешаҳои хиёнаткорона ва фосиқонаашон паст мезананд, вале боз нашармида худро канор мегиранду бегуноҳ меҳисобанд.

Вобаста ба ин, моро мебояд то аз як гиребон сар барорем, ба фитнаву дурӯғи бегонагон дода нашуда, дар пайи ободиву осудагии кишварамон камари ҳиммат бандем. Бояд донист, ки барои рушди иқтисодию иҷтимоӣ дар кишвар, пеш аз ҳама, зарур аст, ки оромию осоиштагиро риоя намоем. Иттиҳоду сарҷамъиро пеш бигирему барои наслҳоямон чун созандаву бунёдкор шинохта шавем. Якдилӣ ва ҳамрайъии мардуми Тоҷикистон қувваи бузургест, ки ободию озодӣ ва ягонагии миллати тоҷикро ҳифз мекунад.

Зеро, ваҳдати миллӣ дар таърихи навини давлатдории миллати тоҷик бозёфти арзишмандтарин буда, он барои амалӣ гардидани ормонҳои халқамон, ки бо қалби пур аз умед интизори сулҳу оромӣ ва дӯстиву ҳамдигарфаҳмӣ буданд, заминаи воқеӣ гузошт. Ваҳдати миллӣ самараи талошҳои хурду бузурги Ватани азизамон ба ҳисоб меравад, аз ин лиҳоз ҳар яки мо вазифадорем, ки онро мисли гавҳараки чашм ҳифзу нигоҳдорӣ намоем.   

Воситов Равшан, устоди ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд

 

 

                                                                                             

 

 

Ороми ва тинчиву осоиштагии диёр барои бархе аз нафарон ва мрадуми кишвар хотири чамъ ва хушбахти набуди баракси он ором ива тинчиъю хурсандиро ба рузи баду калту куштор табди медиханд. Давоми мохи чори дар кисмати Вилояти Мухтори Кухистони Бадахшон  бетартибихо ва нооромихо сар зада истодааст. Ин хама дасти бахзе бадхохони миат мебошад. Барои манфиатхои шахси ва ё барои амаи намудани фармонхои хочагони худ ба сарзамини ачдодии худ хиёнат ва зарари чинни расонида истодаанд.

Дар пайи корхои кофтукови чинояти дар нохияхои минтакаи Бадахшон ки имруз басо ташвишовар аст боз якчанд нафарони чинояткори нохалоф дастгир шуданд. Зимни ин тафтишот ва гузарони амалиёти чинои кормандони макомотхои дахлдор аз макони истикоматии ин шахсони ба чомеъа зараррасон ба миндори зиёди маводи мухаддир бо навъхои гуногун, сангхои кимматбахо, минкдори зиёди сиоху аслеха племиёту грантамиёт, норинчакхо, тирру туфанг ва умуман асбобхои чанги дарёфт ва мусодира карда шуд. Иловатан ба ин нафароне ки дастгир карда шуданд вакте ки буданашонро аник кардани шуданд малум шуд ки хар яки онхо дар гузашта амалхо ва кирдорхои терористию экстромистии ичрошударо дастгири ва амали менамуданд.  Хар кадоми онхо аз хасб баромадаву азчаззохо махсусан вазнин гузашта мебошанд. Бар ин нигох накарда боз ба хон амахои бад даст заданд. Ва дар ин навбат хаммаи амалхои ношоям ва чинояти вазнини онхо ба монанди тероризм куштор кочок интикодихандаи маводи мухаддир  иштирок дар минтингхои солхои 2014 -2018 даст доштанашон ифшо карда шуд. Тибки кодекси чиноятии Чумхурии Точикистон ва моддхои конунии амалкунанда ба хабси якумра кашида шуданд.

Ин гуна ашхосони ба чомеъа зарарнок бояд ба чаззои сангини хеш сазовор ва махкум бошанд. Гар чанде ки хар кадоми онхо хазор тавбаву касам барои ичро накардани дигарбора ин амалхои худро карданд вале набояд ба онхо боварива эътимод кард. Хар кору амали одаткора хеч ват партофта ва фаромуш намешавад. Онхо бори дуюм бо ин гуна амахо дастгир шудаистодаанд. Катъиян дар наздин конун ва мардуми кишвар хоин шуморида мешаванд. Хеч вакт онхо бахшида ва ё авф карда намешаванд. Хоин хоин мемонад. Маълум  аст, ки ба онхо хаёти осоинтаву тинчу ором писанд нест. Агар ки давлату хукумати кишвари худ ин гуна бадхохиро сазовор донистану амали намудад, пасба чаззо сангин сазоворанд. Ягон хоин набояд бечаззо монад. 

А. Атобоев, устоди ДПДТТТ дар шаҳри Хуҷанд

 

Ҷумҳурии Тоҷикистон ба шарофати сиёсати хирадмандонаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон тавонист дар даврони истиқлол на танҳо равобити судманд бо ҷаҳони хориҷ барқарор созад, балки бо пайдо намудани равиши хоси дипломатияи худ, ки бар ҳифзи манофеи миллӣ ва эҳтироми арзишҳои умумибашарӣ асос ёфтааст, ҳамчун як кишвари фаъол ва таъсиргузор дар ҳалли масоили глобалӣ шинохта шудааст. Яке аз натиҷаҳои он Тоҷикистон бо роҳбарии муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон муаллифи чор ташаббуси бузургест, ки дар сатҳи ҷаҳонӣ амалӣ шудан доранд: «Соли байналмилалии оби тоза, 2003», Даҳсолаи байналмилалии амалиёт «Об барои ҳаёт, 2005-2015», «Соли байналмилалии ҳамкорӣ дар соҳаи об, 2013» ва  Даҳсолаи байналмилалии амал «Об барои рушди устувор, 2018-2028» мебошад.

4.Эътимод бахшидан ба халқ

 Масъалаи дигаре, ки метавон ба хосияти чорум пайванд дод, ин мардумӣ будани Сарвари халқпарвар Эмомалӣ Раҳмон аст. Халқро пояи давлатдории хеш донистан, эътибор ба хурду бузурги кишвар, суҳбати самимӣ бо мардум, ташриф ба нуктаҳои дурдасти Ватани азиз-Тоҷикистон нишонаи инсондӯстии ин марди шариф аст ва ин ҳадди эътибор бояд афзоиш ёбад.

Пешвои миллат, Раиси Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон аз замони  масъулияти давлатдориро ба ӯҳда доштанашон некбин буданду ҳастанд ва бар иҷрои ҳадафҳои ояндасозу ободкоронаашон  камари ҳиммат баста, имрӯз бар хурду бузурги кишвар муҳтарамтар ва маҳбубтар гаштаанд.

Муҳим аз ҳама, Пешвои миллат дар давраи фаъолияти хеш ба ҳайси Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон тавонистанд барои таъмини амнияти миллӣ, сулҳу суббот, муттаҳидии миллат, рушду инкишофи анъанаву суннатҳои нек ва фарҳанги миллӣ камари ҳиммат банданд ва имрӯз ин арзишҳо дар кишварамон ҳукмфармо ҳастанд. Метавон қайд кард, ки рушди ҳамаҷонибаи тамоми соҳаҳо ва зиндагии шоистаи мардум дар сурати мавҷудияти арзишҳои номбаршуда ба миён меояд. Яъне авваллан ва умдатарин масоили ҳаёт оромӣ ва суббот аст.

Бояд қайд кард, ки  дар шароити кунунӣ зимоми давлатро бар ӯҳда доштан, дар имрӯза шароити бисёр мушкил, ки дар саросари кураи Замин бархӯрдҳои манфиатҷӯёна ва нақшаҳои пасипардагӣ мавҷуд ҳастанд  танҳо таҷриба, малакаи кордонӣ, сиёсати  дурбинона, оқилона ва хирадмандонаи Пешвои миллат дар ин миён ҳамчун намунаи олии давлатдорӣ зарурист ва эътимод ба ояндаи дурахшони кишвар ба фаъолияти созгори ин фарзанди фарзонаи халқ пайванди ногусастанӣ дорад.

Воситов Равшан, устоди ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд

 

Фанду фиреб  ин амалҳоест ки  паси он ягон фалокат ва бадбахтии калон меистад. Афкори  нотавону  заиф аз боиси аклашон коста буданаш ба хар гуна амахои ношояму ба ахи чомеъаи атрофашон зараррасон даст мезананд. Хам ба хаёти худ ва хам ба хаёти чомеа зарари худро мерасонанд. Ба чое ки як нафарро аз рохи бад бар гардонанд бар акс бо хар гуна фанду фиребхо доираи инсонхои миси худро зиёд менамоянд ва хаёти ширини онхоро низ саропо оташ мезананд. Охир худи онхо падар ё модари як фарзонанд хастанд вае инро зарре фикр накарда фарзанди дигар падару модарро чону чигари як модарро ба коми азоби нашъачаобию амахои ифроди ва ба тероризм хавола медиханд.

  Имруз баъзе  аз чавонан аз сабаби надоштани фахмиши кофи ва надоштани саводи акли барт доми баъзе аз бадкирдорону  бадрохон меафтанду хаёти ширину чавони худро зери хатари бузург мемонанд. Ин хело ташвишовар аст ки махз чавононро ба ин рох мебаранд. Охир чавонон ояндасоз имруз ва фардои кишваранд. Нохалафон чавононро ояндадорро бо хар гуна ваъдахои дуруг ба монанди додани маблагхои зиёди пуи ё ин ки сохиби автомошинаи шахси шудан  фиреб намуда  ба нашъачалоби тероризм экстромизм чалб менамоянд  ва ба амалхову кирдорхои ношоям даст мезанонанд. Дар натича хаёту чавонии ин чавонон бо хамин сарсониву бадбахти сипари мегардад.

Хамон нафароне ки мардумро ба ин рохи бади зиндаги мебаранд имруз дар чомеъа кам нестанд. Бо доштани мабаги ночизи дар дастдоштаашон ё ки ягон моликиятхои диккатчалбкунанда аку хушу иродаи чавононро ба худ банд намуда онхоро чунон омода ва равона месозад ки шахсони ичрокунандаи фармонхои ингуна палидон бехабар аз кори ичрокардаи худ мемонд. Баъзе аз ин ба домафтидагон  падари фарзандон мебошад ки дар мухочирати мехнати бошад ки  хонааш кудаконаш интизор  мебошад ва дигаре фарзанди падару модар аст ки гуё  донишчу мебошанд. Ин хама  бадбахтии хонадони мардум ва сарсонии кудакон махз махсуи дасти ин нафарони бадкирдору нохааф мебошад. Ба суханон ва ваъдахони бардуруги ба ин монанд ашхосон   бадкирдор бовар накарда хубаш хаёти осоишта ва орому тинчи худ ба пеш барем. Зеро хамрох шудан ба ин гуна фарди номтуб танхо бадбахти ва бади меорад. Ба камтар маблаги ночиз ва молу амволи бе махнат хаёти ширини худро иваз нанамоед.

А. Атобоев, устоди ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд

 

Амалхои нашачаллоби ва нашъаманди ба гайр аз марг ва интихои хаёти инсон дигар чизе буда наметавонад. Ин бо максади ба даст овардани маблаги  зиёди бемехнат ва бедарди миён мебошд. Барои ана хамин арзишхои ночиз саркардагони ин амалхои номатлуб чони бисёр нафаронро зери тахдит мегузоранд. Агар ин як чихати фалокати кори нашъачалобон бошад аз назари дигар кайд  намоем гуруххои мутташакии мухоифин барои он маводхои мухаддир бамуомиот мебароранд, ки маблаг ба даст оваранду барои таъмини асехахои чанги ва дигар сарпарастиро бо воситаи маводи мухаддир ва кочоки таъмин менамоянд. Аз кадом чихате ки нанигари ин амал оянда надорад.

Амалхои интикол содирот ва воридоти маводи мухаддир асосан дар минтакаи Вилояти Мухтори Кухистони Бадахшон ичро мегардад. Зеро ин минтака хамсархадии кишвари хамсоя Авгонистон мебошад. Маводи мухаддир дар ин минтакахо хео зиёд аст. Аксари мардуми дар минтака зиндаги дошта   ба нашъамандию нашъачаллоби машгуланд. Бисёри аз чинояткорони  нашъачаллоб дар ин минтака дастгир карда мешаванд.дар давоми мохи чори ва рузхои охир доири хамин чиноят якчанд нафарон дастгир ва ба микдори зиёд маводи мухаддире ки бо максади гаразона онхо нигох медоштанд мусодира карда шуд. Бо шарофати мехнати шабонарузии кормандони амнияти ва чустучуи  ба микдори махсусан зиёди маводи мухаддири мусодирашуда ки ба чандин нафарони истифодабарандагон тахдид мекард безарар гардонида шуд ва чони хар яки онхо начот дода шуд.

Хаёт барои хар як нафар албатта ширин аст. Вале бо дахолати ин афкори ба чамъият зарарнок метавонад шахсият ин ширинии хаёти худро ба бадбахтиву сарсони табдил медиханд. Ба гайр аз зарар расонидан ба хаёти дигарон онхо худашонро низ ба каллобию кочоки маводи мхаддир машгул шуда хаёти худро низ месузонанд. Баъди бо ин гуна чиноят дасгир шудан чаззо ин марг аст. Зиндагии ороми худро бо суханони  ин нафарон  ноором сохта хаёти худро барбод надиханд. Ва дар нихоят охири началоб марг мебошад. Агар хоханд ки  ба рои ояндагон сухани забон нашаванд ба ин гуна кирдорхои ношоям даст назананд.

А. Атобоев, устоди ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд

Ваҳдати миллӣ барои халқи тоҷик яке аз санаи бузурги таърихӣ мебошад. Чунки ваҳдат неъмати бебаҳои миллат мебошад.

Дар заминаи шарофати хиради ахами тоҷикон 27 июн соли 1997 дар шаҳри Москва Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризояти миллӣ дар Тоҷикистон ба имзо расид.Ҷанги таҳмили шаҳрвандӣ, боиси ба ҳалокат расидани беш аз 150 ҳазор нафар шаҳрвандони Тоҷикистон гардид.

Бояд, қайд кард, ки сулҳу оромӣ ва ваҳдати миллӣ дар Тоҷикистон дар натиҷаи саъю талошҳои фарзандони бедордили миллат ва музокироти бисёр мушкилу тӯлонӣ ба даст оварда шуд.Рисолати таърихии ваҳдати миллӣ аз он иборат аст, ки ва давлатро аз нобудшавӣ ва миллатро аз парокандашавӣ наҷот бахшид.

Ба ҳамагон маълум аст, ки Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба осонӣ ба имзо нарасидааст. То расидан ба Ваҳдати миллӣ 9 давр музокирот, ва муллоқоти бевоситаи Пешвои миллат бо роҳбарияти иттиҳоди мухолифин ва 21 музокироти ҳайатҳо сурат гирифта, 40 санад ба имзо расид, ки тақдири ояндаи давлати тоҷикон ва таъмини сулҳу салоҳро дар Тоҷикистон ҳал намуд.

Барқарор гардидани сулҳу ваҳдат дар таърихи давлатдории тоҷикон марҳилаи сифатан навро оғоз намуд. Сулҳу ваҳдат барои ташкили пояҳои устувори давлатдории навини миллӣ ва таъсиси ниҳодҳои давлатӣ, муҳайё намудани заминаи рушди иқтисодиёту иҷтимоиёти кишвар шароити мусоид ба миён овард.

Соли 1999 ба туфайли сулҳу субот дар ҷумҳурӣ парламенти касбии иборат аз Маҷлиси намояндагон ва Маҷлиси миллӣ таъсис дода шуд.

Яке аз рӯйдоди сиёсие, ки дар натиҷаи сулҳу ваҳдат дар ҳаёти ҷумҳурӣ ба амал омад, яъне баргузор гардидани раъйпурсии умумихалқӣ оиди ворид намудани тағйироту иловаҳо ба Конститутсияи мамлакат ба шумор меравад.

Яке аз дастоварди беназири ваҳдат ин оғози корҳои созандагию бунёдкорӣ дар саросари мамлакат мебошад. Кушода шудани роҳи мошингарди Кӯлоб – Хоруғ – Кулма – Қайроқкум, роҳи Душанбе – Қурғонтеппа – Кӯлоб, азнавсозии роҳи Душанбе – Хуҷанд – Мастчоҳ, Айнӣ – Панҷакент, бунёди нақбҳои Истиқлол ва Шаҳристон самараи файзбори сулҳу ваҳдат ба шумор мераванд.

Сулҳу ваҳдат барои оғози корҳои сохтмонӣ дар Нерӯгоҳҳои барқии обии Сангтӯда – 1, Сангтӯда – 2 ва Роғун мусоидат намуд, ки онҳо дар кори таъмини Истиқлолияти энергетикии мамлакат аҳамияти муҳим доранд.

Дар баробари рушди бонизоми сиёсати дохилӣ, сиёсати хориҷии Ҷумҳурии Тоҷикистон низ дар сатҳи баланд пешрафта дар байни давлатҳои ҷаҳони муосир мавқеи арзандаро ишғол менамояд.

Ба туфайли сиёсати пайгирона барои ҳалли яке аз муаммоҳои мубрами ҳаёт – об Тоҷикистон дар байни давлатҳои ҷаҳон ҳамчун давлати ташаббускор машҳур гардид.

Дар Паёми худ ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон Асосгузори сулху ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон чунин қайд намуданд: “Тоҷикистон дар арсаи байналмилалӣ ба ҳайси кишвари пешбар дар ҳалли масоили мубрами амниятӣ, обу экология ва тағйирёбии иқлим эътироф гардидааст”.

Дар натиҷаи Ваҳдати миллӣ имрӯз Ҷумҳурии Тоҷикистон бо 178 кишвари ҷаҳон робитаҳои дипломатӣ барқарор карда, узви фаъоли зиёда аз 80 созмонҳои байналмилалӣ ва минтақавӣ ба ҳисоб меравад.

Бояд қайд кард, ки имрӯз ҷаҳониён таҷрибаи нодири сулҳи тоҷиконро, ки бо ҷаҳду талошҳои Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба даст омадааст, ҳамчун мактаби таҷрибаи беназир меомӯзанд ва аз он истифода намуданро баҳри ҳалли қазияи Афғонистон ва Шарқи Наздик зарур меҳисобанд.

Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар Паёми шодбошии худ бахшида ба рӯзи Ваҳдати миллӣ чунин қайд намуданд: “Масъалаи ваҳдати миллӣ ба яке аз арзишҳои волои ҷомеаи мо табдил ёфта, барои мардуми шарифи Тоҷикистон қадру қимати баланд дорад”.

Итминони комил дорем, ки мардуми азизи кишварамон бо дарки муҳиммияти сулҳу субот, ваҳдату ҳамзистӣ пайгирона ҷаҳду талош намуда бо сарварии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҷиҳати боз ҳам баланд гардидани нуфузи ҷумҳурии азизамон дар арсаи байналмилалӣ саҳми босазо хоҳанд гузошт.

Етмишбоева Ш.А., устоди ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд 

 

Сарзамини мо сохибистиколол демкратӣ  ва ҳуқуқбунёд аст. Дар ҳар як минтакааш ороми асту хар вачаб заминаш ободу зебо ва гул гул шукуфон аст. Бояд ба ободиву озоди ва оромии диёр шукургузор бошем. Барои пойдории ин сулху суботи кишвар ва сарсабзиву хуррамии он сахмгузор бошем. Чи кадаре ки метавонем барои пешравӣ ва сулху суботи Ватани азизамон сахмгузор бошем.

Дар сарзамине ки мардумаш тинчу ором ва саросари кишварро сулху субот фарогир аст бидуни шак гуфтан бар меояд, ки ин кишвари орому осоишта аст. Барои ин оромии кишвари мо хеч ягон кувва ё душманони беруна пеш омада наметавонанд. Мо мардуми точик аз аввали ташаккулёби ба дараччае иттифок ва даст ба дастем, ки кувваи душманон ба пируз омада наметавонад баоромии кишвари мо даст зада наметавонад. Албатта ин оромии бардавоми кишвар дар дасти худи  мост. Аз оне ки инсоният да вахму вохима ва тарс зиндаги намояд бехтар аст, ки оромии зиндаги намояду умр ба сар барад.

Имруз муаммои асосии глобалӣ ин нооромиҳои мамлакатхо ва бетартибихои қисми сархадии хар яки кишвар мебошад, ки чомеъаи чахони сайёраи заминро ба ташвиши бузург ру ба ру намудааст. Бояд кайд намуд ки хар як мунокишахои байни давлатхо бе талафоти чони ва талафоти иктисодию ичтимои  сурат намегирад. Бар асари ин мунокишахо чандин нафар халок ва садхо хазорон нафарон захмиву азияткашида ва худи давлат кафомонда мегардад. Чи чои зарурият дорад ки бачои орому осоишта зиндаги намудану умр ба сар бурда зери вахму вохима зииндаги намои. Хар як мардуми ин минтаки ташнаи рузгори тинчу осоишта ва ором аст.

Мо бояд шукургузори аз тинчиву осоиштагии ватани хеш намоем ки чунин ватани азизу махбуб дорем. Давлату хукумати кишвари мо оромии ва зиндагии  осоиштаи мардуми худро б очи киммате, ки набошад таъмин менамояд. Хеч вакт барои ноором шудани мардум хеш ва зарар расонидани думанони беруни ичозат намедихад. Ин ороми кишвари ва сарсабзиву хуррами бигузор барои хандаи кудакон хотири чамъи модарон ва ором будани мардуми кишвар поянда бод. Мехохе доим дар кишвари кухансоли мо суху субот пойдор бошаду хеч вакт ягон рузи бадеро мардум сипари намояд. Поянда бод оромии кишвар. Сулху субот хукмфармо бод. Мардумон тинҷу осоишта бошанд.

А. Атобоев, устоди ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд

 

Ваҳдати миллӣ дар баробари истиқлолият арзиши муқаддасу бебаҳои ҷомеаи мо ба ҳисоб меравад ва пешрафти ҳамаҷонибаи тамоми соҳаҳои ҳаёти ҷомеа, беҳтар шудани сатҳу сифати зиндагии мардум, ободии Ватан ва ояндаи давлати соҳибистиқлоли миллиамон ба ваҳдату ягонагии халқи Тоҷикистон ва сулҳу субот вобаста мебошад. Дар таърихи сарнавишти ҳар таъриху миллат санаҳои тақдирсозе мавҷуд ҳастанд, ки бо маънии томаш ҳамчун даврони саодатофарин ва оғози созандагиҳои бузург маҳсуб мешаванд. Барои мо, сокинони Тоҷикистони соҳибистиқлол 27-уми июни соли 1997 аз шумори ҳамин санаҳои тиллои тақдир мебошад:

Ин сафои бахт, ин фирӯзии имони мост,

Ҷашни Ваҳдат, ҷашни нузҳат, ҷашни

шаъну шони мост.

Ҳамасола дар кишвари азизамон Рӯзи Ваҳдати миллӣ бо шукӯҳу шаҳомати хос таҷлил карда мешавад. Рӯзи Ваҳдати миллӣ ном гирифтани ин ҷашн бесабаб нест. Маҳз бо баракати ин ҷашни фархунда ҷанги хонумонсӯзи даҳшатноки шаҳрвандӣ дар кишвар хотима ёфт. Барои расидан ба сулҳу созиш Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат Президенти Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон фидокорию ҷонбозиҳои зиёд карда, ҳамчун меъмори Ваҳдати миллӣ азизи дили ҳар як шаҳрванди ватан гардиданд. Пешвои миллат оид ба ҷойгоҳи ҷашни Ваҳдати миллӣ барҳақ фармудаанд: «Ин ҷашн рамзи баҳамоӣ, сарҷамъӣ, иттиҳоду ҳамбастагӣ ва Ваҳдати миллӣ буда, пирӯзии фарҳангӣ ва ақлу заковати солими миллати солору хирадманд ва сулҳпарвари тоҷикро бори дигар собит месозад».

Бале, ҷашни Ваҳдати миллӣ таҷлили тантанаи пирӯзии нури сулҳ бар зулмоти ҷанг ва ғолибияти меҳру муҳаббат бар кинаву адоват мебошад. Бо баракати ин ҷашни таърихӣ кишвар ободу зебо гардид ва дар ҳама соҳаҳои хоҷагии халқ пешрафтҳои назаррас мушоҳида мешавад:

Чист ваҳдат? Эътибори миллат аст,

Зӯри бозуи замон дар ваҳдат аст.

Тоҷикистон ваҳдатат поянда бод,

Нури хуршеди раҳи оянда бод!

Дар таърихи 27-уми июни соли 1997 дар пойтахти Россия-шаҳри Маскав Созишномаи истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба имзо расид. Ва аз он рӯзҳои таърихию фаромӯшнопазир бист сол сипарӣ мегардад. Бист сол аст, ки мо дар фазои сулҳу осоиш зиндагӣ дорем. Дар ин замонаи тезутунд шудани муносибатҳои байналмилалӣ, раванди ҷаҳонишавӣ ва манфиати абрақудратҳо мо бояд ҳушёру зирак бошем, ба қадри сулҳу осоиш ва ободии диёр расем. Воқеаҳои охири кишварҳои Шарқи Наздик ҳамаи моро ҳушдор медиҳанд, ки ба хотири соҳибдавлатию ободӣ ва осоиши Тоҷикистон шукрона намоем ва фидокорона баҳри имрӯзу фардои Ватан фаъолияти пурсамар намоем.   

Етмишбоева Ш.А., устоди ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд

 

 

Вилояти Мухтори Кухистони Бадахшон аз зеботарин ва калонтарин минтақаи кишвар маҳсуб мешавад. Аз сабабе, ки ин минтакаи сарзамини мо дар хамсархадии мамлакати хамсоякишвар Афгонистон карор дорад масъалаи нигаронкунанда ва чидди аст. Кишвари хамсоя, Афгонистон ки тинчии ва оромиии худро танзим карда наметавонад дар иннавбат ба кишвари мо низ ин нооромиро мехохад бо воситаи маруми худи давати мо чори намояд.

Чи тавре ки дар боло кайд намудем ин минтака ки кисми сархади мебошад ва бар замми ин сархад танхо як дарёчаи обчоришаванда аст осон амали намудани  интиколи маводхои мухаддир, силоху аслеха, кочок ва ба монанди ин гуна амалхо ва кирдорхои ношоям оварда расонид ба сар задани кирдорхои номатубу амахои чиноии гуруххои тереристию экстромисти. Гарчанде ки ин гуна мушкиотхои дар боо зкршуда туи солхои зиёд вучуд дошт начандо вохиманок ваташвишпазир буд. Имруз ки дар  ин гуна амалхо мардумони худи хамин минтака даст доранду саркарагони амалхои гурухи мухолифин хастанд моро ба ташвиш меорад ки ин гуна вазъияти бенихояд вазнин вамуташаннич ояндаи Бадахшон ба кадом сатх мерасонида бошад.

Гуруххои мухолифин дар ин минтакаи кигвар бенихояд вазъиятро дар давоми соли чори вазнин намуда ахли башарро ба ташвиш оварданд. Оромии чомеъаро халалдор намуданд. Бетартибихои солхои пешинаро даххо маротиба барзиёд амали намуданд. Ба монанди тарконидани бинои Хукумати вилоят, ба катл расонидани баъзе аз вазифадорони сарони хукумат оташзадани дигар корхонахои макомоти мукобиияти шадид нишон додан ба дастахои таъиноти махсус ин хама кирдорхои мухолифонаи худро ки алайхи ватани хеш амали намуданад ба сарзамини хеш хиёнат намуданд ва хоини ватан шуморида шуданд.

Холо бошад давату хукумати кишвар бо чидду чахд талоши зиёд харакат мекунад ки ин бетартибихоо бор охи оромии хал намояд ва тинчиву осоиштагии мардуми ин минакаро таъмин намояд. Сохторхои макомоти ичозат намедихад, ки дар ягон гушаву канори кишвар ноороми сар занад, намехохад ягон нафари мардумаш азоб бубинад.бо чи киммате ки набошад ояндаи ин Бадахшонро нек  мегардона ва тинчу ором нигох медорад.

А. Атобоев, устоди ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд

Ободии ҳар як мамлакати сайёра ва саодатмандии халқҳои дар он истиқоматкунанда бешубҳа, аз таълиму тарбия вобаста аст. Дар зиндагӣ, албатта, чизе мисли тарбия ба инсон таъсир намекунад.  Аз ин рӯ, ҳакимони машҳур аз замонҳои қадим дар бораи тарбия андешаҳои пурарзиш навиштаанд.

Тарбияи ҷавонон, дар камолоти илмӣ ва ҳаматарафа ба воя расондани онҳо ҳамеша вазифаи муҳим буд. Донишманди Чин Сюн-Цзи гуфтаанд: “Кӯдакон дар ҳама ҷо як хел гиря мекунанд.  Вақте ки онҳо калон мешаванд, онҳо корҳои гуногун мекунанд.  Ин натиҷаи тарбия аст».  Файласуфи олмонӣ Иммануил Кант дар асари худ мегӯяд, ки «Инсон танҳо тавассути тарбия инсон мешавад, хислаташ натиҷаи тарбия аст».  Дар ташаккулёбии шахсияти инсон Саъдии Шерозӣ нақши тарбия, таълим, илму дониш, муҳит ва дигар омилҳоро муҳим мешуморид:

                                      В-одамиро, ки тарбия накунӣ,

То ба садсолагӣ харе мебошад.

Дар замони ҷаҳонишавии имрӯза анъанаҳои қадимаи мардуми мо, ки ба арзишҳои хосу муносиби миллию мазҳабӣ асос ёфтаанд, зери таъсири «фарҳанги оммавӣ», uоя ва дидгоҳҳои бегона моҳияти худро гум мекунанд.  Агар ба ин раванд, яъне ба масъалаи тарбия эътибори ҷиддӣ надиҳем боиси оқибатҳои ислоҳнашаванда мегардад.  

Мо имрӯз дар бобати тарбияи ҷавонон ба чӣ ноил шуда истодаем, чӣ комёбиҳо ва чӣ душвориҳо дорем?  Оё мо аз ахлоқу донишу нерӯи маънавӣ, ба ибораи дигар, аз тарбияи соҳибони фардо қаноатмандем?

Дуруст аст, ки дар ҷумҳурии мо дар раванди таълиму тарбияи фарзандони мо аз кӯдакистон то мактаби умумӣ, коллеҷ ва мактабҳои олӣ кори зиёде ба ҷо оварда мешавад.  Аммо дар ин бобат камбудию норасоиҳои мо ҳам ҳастанд, ки дар шаклу зуҳуроти гуногун ба тарбияи насли наврас таъсири манфӣ мерасонанд.

Рафтори баъзе ҷавононро дида савол меояд, ки оё ин духтар ё писар фарзанди мост, ки аз ҷониби мо тарбия ёфтааст?  Баъзе духтарони мо либоси хоси миллати мо надоранд.  Дуруст аст, ки либоспӯши кори шахсии ҳар кас аст.  Аммо дар либоспӯшӣ бояд фарҳанг, эҳтиром ба арзишҳои қадимаи мардуми мо бошад.  Дар ин бобат назорати падару модарон барои омма, махсусан дар оила аҳамияти калон дорад.

Имрӯз барои аксари ҷавонони мо маъмулӣ шудааст, ки баробари вақти холи доштан бо телефони мобилӣ банд мешаванд.  Онҳо дар шабакаҳои иҷтимоӣ бозӣ мекунанд, суруд мешунаванд, наворҳо тамошо мекунанд, бо маълумотҳои гуногун шинос мешаванд.  Магар ин айб аст, асри техника, тараққиёт?  Дуруст аст, ки дар ин кор ягон камбудӣ нест.  Технологияҳои муосири иттилоотию коммуникатсионӣ, бахусус шабакаи Интернет, сатҳи рушди моро ба чанд зина боло бурда, моро наздиктар ва осонтар кардааст. Аммо ҷанбаҳои зиёде ҳаст, ки мо бояд дар бораи он, ки ҷавонони мо бо телефонҳои ҳамроҳ, истифодаи оқилона аз шабакаи умумиҷаҳонӣ, шабакаҳои иҷтимоӣ, иттилоотӣ дар онҳо бударо ҷиддӣ баррасӣ кунем. Ин пеш аз хама ба саломатӣ ва маънавиёти онҳо таъсири манфӣ мерасонад. Баъзе аз ҷавонони мо ба маълумоти мухталифе, ки дар шабакаи умумиҷаҳонӣ бо ҳадафҳои қаллобӣ ва uаразнок паҳн мешаванд, ба осонӣ бовар мекунанд.  Дар натиҷа сафеду сиёҳ, некию бадиро фарқ карда наметавонад, қурбони касе мешаванд.

Агар ба таърих, зиндагии бобою бибиамон назар андозем, дар оила ба тарбияи писарон таваҷҷӯҳи хоса зоҳир мешуд.  Ӯро аз хурдсоли дар асоси он тарбия кардаанд, ки такьягохи оила, ҳимоятгари хоҳарон, инчунин пушту паноҳи Ватан бошад.  Дуруст, зан чароuи оила аст.  Саломатӣ ва беҳбудии кӯдак аз бисёр чиҳат ба ӯ вобаста аст.  Аммо дар таълим ба фарзандони ҳар ду ҷинс баробар диққат додан лозим аст.  Дарвоқеъ, ба писарон бештар таваҷҷӯҳ кардан бамаврид аст.  Зеро ҳеҷ гоҳ набояд фаромӯш кард, ки мардҳо кафолат медиҳанд, ки зан мисли зан роҳ равад.

Мутаассифона, имрӯз дар ҷомеаи мо ин қонун то андозае аз пояш дур мондааст. Сабаби аслии ин ба таври оммавӣ ворид шудани филмҳои силсилавӣ, наворҳо дар интернет, телефонҳои мобилӣ ва “маҳсулот”-и мухталифи даврони ҷаҳонишавӣ аст.  {оло дар ҷумҳурии мо барои муборизаи зидди «маданияти оммавӣ» ва бадиҳое, ки он боиси он мегардад, кори зарурӣ бурда мешавад. 

Оила як маркази тарбиявӣ буда, ҷовидонии ҳаёт, саломатӣ ва идомаи наслҳоро таъмин намуда, арзишу анъанаҳои миллии моро барои наслҳои оянда ҳифз намуда, ҳамзамон ба камолоти насли оянда таъсири бевосита мерасонад. Пас, талошҳои имрӯзи мо барои таҳкими оила, бахусус омода кардани ҷавонон ба ҳаёти оилавӣ то чӣ андоза муассир аст?  Оё арӯсу домод бо дарки хуби зиндагии оилавӣ издивоҷ карданд?  Умуман, оё мо метавонем оилаҳои мустаҳкам бунёд кунем?  Имрӯз мо дар бораи ҷавоби мусбат ба ҳамаи ин саволҳо каме фикр мекунем.

Дар баъзе оилаҳо баъди оиладоршавӣ мушкилиҳои гуногун ба миён меоянд.  Кори доимӣ надоштани домод, сарвари оила буда натавонистан, таъмини рӯзгори оила ва надонистани арӯс аз муносибати хонаводагӣ назари рӯякии онҳоро ба истилоҳ мушкил месозад.  Ин сабаби аксари ҷудошавии оилаҳои ҷавонанд.

Омили дигаре, ки боиси ҷудошавӣ мегардад, тамаъ ба сарвати мост.  Мо барои духтаронамон ҳама чизро таъмин мекунем, онҳоро оиладор мекунем.  Аммо баъзе духтарони мо ба зиндагии оилавӣ омода нестанд, ба оилаи нав ва муҳити он мутобиқ шуда наметавонанд, ки боиси муноқишаҳои гуногун мегардад.  Мо бояд худамон ин бемориро ба вуҷуд оварем ва баъд роҳи давои онро ҷустуҷӯ кунем.

Вазъиятҳое, ки дар боло оварда шудаанд, гувоҳӣ медиҳанд, ки мо барои ба ҳаёти оилавӣ тайёр кардани ҷавонон ҳанӯз кори бисёреро анҷом додан лозим аст. 

Ҷавононро дар руҳияи муҳаббат ба Ватан, эҳтиром ба арзишҳои миллии худ, маънавият ва нерӯи баланд тарбия кардан қарзи ҳар яки мост.  Махсусан, дар шабакаҳои умумиҷаҳонӣ паҳн шудани таассуби динӣ ва терроризм, дар зеҳни ҷавонон ҷой додани «фарҳанги оммавӣ», кӯшиши ба як тарзи зиндагӣ табдил додани онҳо, то ки ҷавонони мо ба доми ин бадиҳо наафтанд, ба фиребу найрангҳои онҳо пайравй кардан лозим аст, ки тафаккури худро бой гардонем, маҳорати дуруст ва оқилона истифода бурдани ахбороти шабакавиро инкишоф диҳем.  Ҷавонони мо масъунияти маънавӣ ва дарки ақидаву иллати бегонаро ташаккул намедиҳад ва вақте ки онҳо андешаи “ин хуб аст, ин бад аст” надошта бошанд, мо ҳеҷ гоҳ аз таҳдиди ҳамлаҳои иттилоотӣ, иллатҳои ифротгароӣ халос шуда наметавонем.

Барои ба даст овардани натиҷаи мусбӣ дар ин бобат на танҳо омӯзгорон, мақомоти ҳифзи ҳуқуқ, ташкилотҳои кор бо ҷавонон, балки аҳли ҷомеаро низ бояд якҷо, бахусус, корҳои фаҳмондадиҳӣ ва тарuиботиро пурзӯр намоянд.  Муҳити иҷтимоию маънавӣ дар ҳар як оила, бахусус маҳаллаҳоро беҳбуд бахшида, таваҷҷӯҳ ва масъулияти падару модарро ба тарбияи фарзанд, ташкили пурмазмуни вақтҳои холии фарзандони онҳо зиёд кардан зарур аст.  Аз гуфтаҳои боло маълум мешавад, ки тамоми кор дар таълиму тарбия дар ҳама давру замон на танҳо ба падару модар, балки ба талоши омӯзгорони дорои ахлоқи нек ва нерӯи илмӣ вобаста аст.  На танҳо шаклҳои ташкили меҳнат, балки шароитҳои ташкили дурусти меҳнатро низ донистан лозим аст.

Муҳимтар аз ҳама, биёед фарзандони худро солим, комил инсоне ба воя расонем, ки аҷдоди хеш, таърих, Ватан, забони модарӣ, арзишҳои миллӣ, анъанаҳои миллиро эҳтиром кунанд.

Етмишбоева Ш.А., устоди ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд